بررسی روایت «حمال ذو وجوه» بودن قرآن در نهج البلاغه

نوع مقاله: علمی پژوهشی

نویسنده

استادیار دانشگاه تهران

چکیده

از اسباب نگرش صحیح فقه‌الحدیثانه به روایات و کلمات معصومان:، فهم صحیح از فضای صدور حدیث است؛ چرا که فضای صدور را باید از جمله قراین حالی در متن به شمار آورد که در کنار قراین عقلی و ادبی نقش مهمی در کشف مراد معصوم7 ایفا می‏کند. کلام 77 نهج البلاغه _ که به حمال ذو وجوه بودن قرآن و نقش بنیادین حدیث در مناظرات اشاره دارد _ از جمله مواردی است که از دو حیث صدوری و معنایی قابل تأمل و تحقیق است. نویسنده در جمع‌بندی گزارش‌های فضای صدور، قول اسکافی را به واقع نزدیک‌تر دانسته و بر این اساس، مراد امام را چنین استنباط نموده که قرآن کریم در مقام هست‏ها و نیست‏ها، چنین قابلیتی داشته که بر معانی مختلف حمل شود، اما در مقام بایدها و نبایدها مفسر موظف است در سیری روشمند تمامی اصول و قراین روایی و تفسیری را به کار گرفته و وجوه و لایه‏های معنایی صحیح را کشف نماید.

کلیدواژه‌ها