شاخصه‌های‌ زبان عرفی نهج البلاغه

چکیده

بررسی زبان نهج البلاغه به عنوان شاهراه فهم این کتاب اهمیت به سزایی دارد. مدعای اصلی این پژوهش آن است که زبان نهج­البلاغه در بیشینه عبارات، به استثنای برخی موارد و موضوعات خاص، زبانی عرفی است که با سازوکار تفهیم و تفاهم اجتماعی و عموم مردم از هر قشر و طبقه­ای هماهنگ و سازوار است. این ادعا از رهگذر مطالعه متن نهج­البلاغه و تحلیل گزاره­های آن دست­یافتنی و قابل اثبات است. در عبارات امیر مومنان† شاخصه­های پرشماری گواه بر عرفی بودن زبان نهج­البلاغه وجود دارد. کاربست نماد، بهره­گیری از کنایات عرفی، استفاده از اشعار کهن و استناد بدان و وجود مثل­واره­ها در نهج­البلاغه، چهار شاخصه­ زبان عرفی نهج­البلاغه است که این تحقیق به شیوه کتابخانه­ای و از روش تحلیلی توصیفی با مبنا قرار دادن گزاره­های نهج­البلاغه بدان دست یافته و آنها را تحلیل و ارزیابی کرده است.

کلیدواژه‌ها